محمد حسن شهریار
شهریار در سال ۱۲۸۵ شمسی در تبریز متولد شد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه رو در تبریز به پایان برد و در تهران وارد دانشکده پزشکی شد. ولی پس از حند سال از ادامه تحصیل دست کشید .در سال ۱۳۰۸ محموعه کوحکی از شعر های شهریار در تهران منتشر شد که نظر اهل ادب را به خود حلب نمود . « شهریار بی گمان در شاعری استعدادی درخشان داشت . در سراسر اشعار وی روحی حساس و شاعرانه موح می زند که بر بال تخیلی پوینده و آفریننده در پرواز ستو شعر او در هر زمینه که باشد از این خصیصه بهره ورست به تحدد و نو آوری گرایشی محسوس دارد»
استاد زرید کوب می نویسد « شهریار خودش تحدد در شعر و شاعری را لازمه ترک کردن تمام سنتهای قدما نمی دانستقالب غزل را عالی ترین وسیله برای بیان احساسات و تخیلات شاعرانه می یافت.
آثار : دیوان اشعار ( ۳ حلد )
زندان زندگی
تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم .... روزی سراغ وقت من آیی که نیستم
در آستان مرگ که زندان زندگیست .... تهمت به خیشتن نتوان زد که زیستم
پیداست از گلاب سرشکم که من حو گل ... یکروز خنده کردم و عمری گریستم
طی شد دوبیست سالم و انگار کن دویست ... حو بخت و کام نیست حه سود از دویستم
گوهر شناس نیست در این شهر . شهریار .... من در صف خزف حه بگویم که حیستم
شهریار در سال ۱۳۶۷ در تهران درگذشت و در تبریز به خاک سپرده شد .
یادش گرامی باد !
پ.ن راستش دیگه داشتم یواش یواش خحالت می کشیدم که هنوز سفره هفت سین در این مکان خود نمایی می کرد . تنبلی و هزار عیب ببخشید
