مهتا

بگذار دستان من و تو طر حهای هزاران ساله این دم کردگی را پاره کند

و در هر بخش تنهایی خرمن خرمن سرخی بکارد .

بگذار تا بالهای من و تو آب راه تیره آسمان را پر کند

وخورشید را به به باغ آینده دعوت کند.

بگذار که حضور تو صمیمیت  را ...در این قساوتها حانسین کند

من از خود می گذرم  تا شاید ..یک لحظه بودن بودن تو را احساس کنم.

با پرتو تو من از مرز شب گریختم ..ودر ساحل امید به انتظار نشستم .

۸ مارس  مهتا