مهتا

نیما یوشیج در سال ۱۲۷۴ هجری شمسی به دنیا آمد٫ خواندن و نوشتن را در زادگاهش آموخت ٫ در نوجوانی به تهران آمد ٫ در مدرسه سن لویی با زبان فرانسه آشنایی پیدا کرد و همین امردر راهی که بعدآ در شعر برگزید راهگشای او شید. با انتشار قسمتی از شعر افسانه در روزنامه قرن بیستم ٫ راهی تازه را ارائه داد ٫ که در آن روزگار بی سابقه بود٫ هم از نظر اوزان عروضی و هم از نظر محتوی ٫ دکتر شفیعی کد کنی می نویسد: «نخستیدنمونه های شعر آزاد نیما ٫ در سالهای ۱۳۲۰ انتشار یافت و بعد از ۱۳۲۰ مورد توجه شاعران جوان قرار گرفت » دکتر غلامحسین یوسفی می نویسد : « تآثیر عظیمی را که مکتب او در شعر امروز فارسی از خود بجا نهاد ه است نمی توان سرسری گرفت. باید به موضوع بجد پرداختو فراز ونشیب آن را معین کرد و با ان تجربه ها آگاهانه روبرو شد» آنچه نخست در شعر نیما جلب توجه می کند دید تازه اوست نسبت به طبیعت و جهان.در شعر نیما موضوعات و مضمونهایی یافته می شودکه در آثار دیگران یا طرح نشده یا بدانگونه واز آن زاویهمورد توجه نبوده

آثار :

۱-افسانه  ۲-مانلی ۳- افسانه و رباعیات ۴ - ماخ اولا  ۵ - شعر من ۶ - ناقوس ۷ - شهرشب  ۸ - شهرصبح ۹ -قلم انداز ۱۰-فریاد های دیگر و عنکبوت رنگ ۱۱-آب در خوابگه مورچگان ۱۲-نامه های نیما به همسرش ۱۳-قصه رنگ پریده ۱۴-آهو و پرنده ها ۱۵- یاد داشت ها ۱۶-قلم انداز ۱۷- دنیا خانه من است.۱۸- کندوهای شکسته ۱۹- حکایاتو خانواده سرباز ۲۰- مجموعه کامل آثار نیما یوشیج . 

 می تراود مهتاب /////// می درخشد شبتاب ///// کیست یک دم شکند خواب به چشم کس و لیک ٫غم این خفته چند ٫ ///// خواب در چشم ترم می شکند . //// نگران با من استادسحر . / //////////// صبح می خواهد از من ٫//// کز مبارک دم او ٫ آورد این قوم به جان باخته را بلکه خبر . /درجگر لیکن خاری٫از ره این سفرم می شکند ./// نازک آرای ٫ تن ساقه گلی ٫ که به جانش کشتم٫ و به جان دادامش آب٫ای دریغا به برم می شکند ! // دستهایم ٫ تا دری بگشایم . // به عبث می یابم ٫که به در کس آید ./// درو دیوتر به هم ریخته شان ٫ بر سرم می شکند . // می تراود مهتاب . می درخشد شبتاب . //////// مانده پای ابله از راه دراز. // بردر دهکده مردی تنها ٫ کوله بارش بردوش/ دست او بر در٫ می گوید با خود: غم این خفته چند ٫ خواب از چشم ترم می شکند.

پ.ن می بینید !! نوشتن بیت ها برای من سخته ٫ به این شکل نا مرتب ! به خوبی خود ببخشید.

 

 

                                                                                              

 

 

تو مرا از یاد بردی

و من یاد ترا ٫

در صندوق عشقمان نهادم

و کلید آن را  ٫ به دریا انداختم

یعنی که ٫هیچ خیالی نیست !

این دومین بار بود که در مدت کوتاه عضویتم در بلاگفا با زدن یک دکمه اشتباه ناخواسته  هم وبلاگ و هم پست هایم پاک شدند.      این اتفاق باعث شد که به فکر مقایسه بیفتم و دلتنگ پرشین لاگ خودمون بشم  ( حیف بود ). که با وجود ناواردی من هرگز چنین اتفاقی برایم نیفتاد.   و به یاد خیلی مسایل دیگر هم افتادم .           در آنجا : یاد شادیها ٫ تولد ها و سالگرد های وبلاگ نویسی دوستان ٫ که چه عکسهاو کارتهای زیبایی بعنوان هدیه با هم رد و بدل می کردند                            در اینجا : چنین چیزی مقدور نیست                                                                در آنجا : پنجره رو که باز می کردی پست های جدید جلو چشمت رو صفحه بود و       ومی دیدی کدام دوست پست جدید زده ٫ که خودمن اول کاری که می کردم دادن نظر به پست های تازه بود و بعد از ان لاگ خودم رو باز می کردم                                  در اینجا : چنین چیزی ممکن نیست                                                                در آنجا :کنترل نوشته ات ( پریویو )  وجود داشت و خودت نمایش پستت رو میدیدی که به چه صورت دیده می شود.                                                                          در اینجا : چنین چیزی ممکن نیست.                                                               در آنجا : به نظر من حالت یک کلاس درس بود و حس در کنار یکدیگر بودن                 در اینجا: مثل اینکه دیگران در پشت دیوار های دیگر هستند و دسترسی به آنها مشکل به نظر می رسد و انگاری همه از هم دور شدیم.                                     البته ٫  اینها نظرات این حقیر بود و احتمالا دوستان که خوشبختانه همه در کار کامپیوتری حرفه  ای هستند ٫ اصلا متوجه این مسایل نشده باشن !!                     ولی باز میگم :اینجا ٫ اونجا نمیشه  پرشین لاگ چیز دیگری بود ٫ باعث و بانیش !!!!!   الهی جیغ  بنفش بزنه که همه بدونن کی بود !!!